Paweł Goleń, blog

Od dłuższego czasu mam pewną ideę. Pisałem już dawno temu, że jestem znudzony wyszukiwaniem podstawowych dość podatności związanych z walidacją danych wejściowych, kodowaniem na wyjściu, prostymi przypadkami SQL injection czy błędami kontroli dostępu do funkcji i do danych. Wyszukiwanie podstawowych przypadków tych wymienionych podatności to praca mozolna, metodyczna, ale również do pewnego stopnia mechaniczna. Nie twierdzę, że w czysto mechaniczny sposób uda się zidentyfikować 100% podatności tego typu, z doświadczenia jednak wiem, że jeśli w aplikacji są podatności, to często występują również takie proste błędy.

Moja idea zakłada(ła) nauczenie testerów funkcjonalnych prostych technik, które pozwolą na zidentyfikowanie wymienionych typów podatności. Muszę przyznać jednak, że pomysł ten muszę chyba jednak w pewnym stopniu zrewidować. Teraz coraz bardziej dochodzę do wniosku, że oprócz nauczenia tego, jak mechanicznie szukać prostych podatności, konieczne jest obudzenie w ludziach ukrytego upierdliwca/anarchisty/destruktora.

Mam trackballa. Starego. Takiego obsługiwanego kciukiem. Ostatnio wpadłem na pomysł by kupić sobie nowego trackballa, ale dla leworęcznych. Taki neurobik. A może bardziej zmiana mojego "modelu ruchu", bo prawe ramię (bark i okolice) regularnie daje mi do zrozumienia, że ma dość.

Szybkie poszukiwania pokazują, że:

• jest mały wybór trackballi (obsługiwanych kciukiem),
• trackballe tego typu dla leworęcznych są jak Yeti,
• ogólnie trackballe są drogie (moim zdaniem - irracjonalnie),

Zastanawiam się, czy ja coś przespałem? Przyznam się, że ten trackball, którego używam, to wygrana. Nie mam pojęcia ile kosztował w czasie, gdy go zdobyłem (i jak trackballe były popularne w tym czasie, jaki był wybór). A czasy to były zamierzchłe bardzo, bo razem z nim wygrałem pendrive 256 MiB, który na owe czasy był duży i szybki. Szybki pozostał nawet jak na obecne czasy (wciąż go używam), a pojemności komentować nie muszę :)

Ewentualnie mogę jeszcze sprawić sobie myszkę, podłączyć je jako drugie urządzenie wskazujące i uprawiać neurobik pełną gębą, raz korzystając z trackballa, raz z myszki. Trackball ma jednak taką przewagę nad myszką, że potrzebuje mniej "przestrzeni operacyjnej". Ewentualnie czy ktoś z Was ma doświadczenia z trackballem uniwersalnym (np.: Logitech Trackman Marble)?

No i doczekałem się Statement of Accomplishment z pierwszej części kursu Crypto. Pozostaje czekać na następną część.

Nie mam czasu/ochoty/weny na bardziej konkretny wpis, choć tematów trochę by się znalazło. W ramach dania znać, że trwam, krótka historia.

Stałem się szczęśliwym(?) posiadaczem telefonu z Androidem. Konkretnie to Wt19i. Wybrałem go z dwóch powodów: był tani i miał Androida 4 (no, miał po upgrade). Powoli się do niego przyzwyczajam, dostrzegam zarówno dobre, jak i złe strony. Najśmieszniejsze jest to, że z Androidem miałem trochę do czynienia od strony bezpieczeństwa aplikacji, ale do tego celu wystarczał mi emulator. A nie, przepraszam. Najśmieszniejsze jest to, w jaki sposób podłączałem telefon do swojej sieci WiFi. Okazało się, że najłatwiejszym sposobem było:

• podpięcie do sieci mojego starego AP i założenie otwartej sieci (inny mój nie taki nowy nabytek to RB751G-2HnD),
• podpięcie telefonu do otwartej sieci,
• umieszczenie hasła do WiFi (63 losowe znaki) na WWW,
• skopiowanie hasła ze strony do telefonu,

Za paranoję się czasem płaci...

Jeśli kogoś interesuje kryptografia, to 11 czerwca startuje kolejna edycja kursu ze Stanford University. Jak rozumiem będzie to ten sam materiał, który był prezentowany od 12 marca. Druga część kursu (kolejne tematy) mają pojawić się jesienią. A przynajmniej jak na razie taka wersja jest obowiązująca:

The class starting on June 11 is mostly identical to the crypto class that just ended. It will run for six weeks and cover the same material. The extended class with new material is planned for the fall and will be called Crypto II.

Polecam. Materiał ciekawy, zadania programistyczne... Cóż, powiedzmy, że najwięcej problemów miałem ze zmieszczeniem wystarczająco dużych struktur danych w pamięci na moim 32 bitowym systemie. Oczywiście pisałem w Pythonie (zupełnie wystarczające narzędzie do zadań). Jeśli ktoś ma 64 bitowy system, to zadania można uznać za trywialne. Może ciut trudniej było po przejściu do kryptografii asymetrycznej, ale znów problemem nie było programowanie, tylko liczenie. Na początek kartka i długopis, a potem było już z górki.

A ja jestem na siebie z lekka zły, bo w Final Exam przez głupie pomylenie 1/2**n z 1/n**2 zamiast tradycyjnych 100% mam tylko 92%. Chlip...