Paweł Goleń, blog

Jakiś czas temu zmieniłem format feeda z RSS na ATOM. Ponieważ jednak kilku czytelników zgłosiło mi problemy, postanowiłem włączyć SmartFeed.

Taka luźna myśl. Trochę dziwnie się czuję korzystając (prywatnie) z różnych usług, za które usługodawcy kasują mnie na kwoty kilkuset PLN za godzinę, a na wręczonej wizytówce widnieje adres w domenach typu @gmail.com, @wp.pl, @op.pl... Wydaje mi się to trochę nieprofesjonalne. Też macie takie odczucia? Nie mam nic przeciwko darmowym kontom pocztowym, sam z nich korzystam w celach prywatnych, ale posiadam też kilka domen, które używam do celów komercyjnych.

Kosztowało mnie to niestety parę PLN, ale za to mam nowe koła (komplet, od piast po opony), kasetę, korbę i łańcuch. Cóż, po kilku sezonach dość intensywnego jeżdżenia mały remont się sprzętowi należał.

EDIT: Uskuteczniłem dziś małą jazdę testową. Jest zdecydowanie lepiej. Same opory toczenia zostały drastycznie zredukowane na nowych piastach, nawet mimo tego, że stare były regenerowane. Jak mówiłem - znów mam frajdę :)

W odniesieniu do aplikacji internetowych wiele razy podkreślałem, że przeglądarka realizuje wyłącznie GUI. Nie można w niej (w sensie w części aplikacji pracującej w przeglądarce) implementować żadnych mechanizmów bezpieczeństwa, ponieważ przeglądarka pracuje w środowisku całkowicie kontrolowanym przez (potencjalnego) intruza, więc wszystkie zaimplementowane w ten sposób mechanizmy zabezpieczeń można obejść. Jeszcze ciekawsze efekty daje przeniesienie modelu typowej aplikacji internetowej do sytuacji, gdy dostępny jest gruby klient.

Postanowiłem nieco rozwinąć temat sandboxa i sensowności tego typu rozwiązania w przypadku przeglądarek internetowych. Bezpośrednią inspiracją jest ten komentarz.